De voorbije maand was er één van uitersten. Ofwel gingen koppels aan hun relatie werken, ofwel gingen ze uit elkaar. Januari zou dé maand bij voorkeur zijn om te scheiden. Heb jij die keuze gemaakt, voel je dan vooral niet schuldig.

De Europese overspelsite Victoria Milan onderzocht waarom partners in januari meer geneigd zijn de brui te geven aan hun relatie. De vaakst gekozen reden was de gezins-stress die met de vakantie gepaard ging (43,6%). Hoge verwachtingen, de partner meer zien, dat maakt het volgens Victoria Milan moeilijker om te negeren wat er misloopt. Al is er een verschil tussen het plan koesteren en effectief de scheiding aanvragen. Want bij een scheiding wint niemand: noch de ouders, de kinderen, de kennissenkring of de familie. Iedereen moet noodgedwongen keuzes maken. Intussen moet je door een verwerking, want je neemt afscheid van je partner en jullie toekomstbeeld, van vrienden, huis en schoonfamilie. Dat je ook de kinderen een stukje verliest, is vaak moeilijk. Want dat is niet waar je aan denkt als je aan je nageslacht begint.

Je kan ervoor kiezen om geen partners meer te zijn, maar je blijft wel allebei ouders. Er moet overlegd over vakanties en hobby’s, er is de verhuis van boekentassen, zwemgerief en knuffelberen. Naast alle praktische zaken is er de emotionele rollercoaster. Veel mensen weten niet waarheen met die gevoelens van pijn, want onze samenleving vindt dat je zo snel mogelijk de draad weer moet opnemen. Na enkele avonden wenen, hebben je vriendinnen het vaak gehad met je verdriet, of die indruk krijgen veel vrouwen toch, dat anderen niet op hun verdriet zitten te wachten en ze er niemand mee willen lastigvallen. Dus kroppen ze alles op tot het er toch uit moet. Op zo’n moment komen ze bij mij aankloppen, want bij mij mag er geweend worden. Als het nodig is, luister ik vijftig keer naar het verhaal zonder te veroordelen. En dat is voor velen een hele opluchting. Vaak hebben betrokkenen het gevoel dat ze partij moeten kiezen. Voor allebei kiezen gaat niet, onpartijdig blijven al evenmin. Zo wordt je als je pas gescheiden bent voortdurend geconfronteerd met meningen. Over jou, over je ex, zelfs over je gezin. Terwijl je daar op dat moment geen nood aan hebt.

Je zou ervan versteld staan hoeveel vrouwen er zelf voor kiezen hun huwelijk stop te zetten, terwijl ze aan niemand durven toe te geven dat ze hun kinderen elke dag opnieuw ongelofelijk missen. Even goed vinden vrouwen het fijn om wat tijd voor zichzelf te hebben op hun kinderloze dagen, maar daarover spreken is een al even groot taboe. Dat heeft alles te maken met het schuldgevoel, waar zeker mama’s erg gevoelig aan zijn.

Maar dat is niet nodig. Na een scheiding moet je een nieuw evenwicht kunnen vinden. Dat duurt best een hele tijd. Voor het zover is mag je wenen, schelden, hopeloos zijn en het echt niet meer weten. Maar weet dat je daarna weer mag genieten, zelfs als je kinderen niet bij je zijn. Je schuldig voelen over je gevoelens heeft nooit zin. Ze zijn wat ze zijn. Aanvaard ze dus. Het kan helpen om je gevoelens te visualiseren, van je schuldgevoel bijvoorbeeld een venijnig duiveltje of een grote regenwolk te maken, die je negativiteit influistert. Zo is het gemakkelijker te accepteren zonder eraan toe te geven. En zoek iemand die er net hetzelfde over denkt om mee te praten. Want geloof me, dat lucht op!

Door Kaat Bollen

Uit Nina 346, 31 januari 2015

SHARE

Leave a Reply

Your email address will not be published.