Mensen beslissen vaak heel vlug om van hun partner weg te gaan. Meer dan vroeger, durven vrouwen die stap te zetten omdat ze een pak onafhankelijker zijn. En ook daarna moet het vooruit gaan: liever een nieuwe relatie dan alles te verwerken.

Vroeger was een huwelijk ‘tot de dood ons scheidt’. Vandaag is dat eerder uitzondering dan regel. Niemand neemt de beslissing om zijn partner te verlaten van de ene dag op de andere. Maar dat die beslissing vaker en sneller wordt genomen is een feit. Dat komt voor een deel door de financiële onafhankelijkheid. Tegenwoordig heeft een vrouw haar eigen inkomen, bepaalt ze zelf waar ze gaat en staat en stapt ze dus ook makkelijker uit een huwelijk, waarna de jacht op een opvolger snel kan beginnen.

Hoe modern onze maatschappij ook is, ze is nog altijd afgesteld op koppels. Er is altijd iemand bij wie je terechtkan en die van je houdt. Je staat er niet alleen voor. Onbewust is dat wat we met zijn allen willen: ergens deel van uitmaken. Vandaar dat de meeste mensen na een scheiding niet al te lang bij de pakken blijven neerzitten. Maatschappelijk wordt dat ook nauwelijks getolereerd. Hoe langer hoe meer beginnen mensen zich daarnaar te gedragen. Als ze de tijd niet mogen nemen om te rouwen, waarom dan niet meteen op zoek naar een andere partner? Iemand die het leven iets lichter maakt. Iemand die je het gevoel geeft opnieuw de moeite waard te zijn.

Heel wat pas gescheiden mannen en vrouwen gooien zich al in het datinggebeuren nog voor de papieren ondertekend zijn, wat tot verwarrende situaties kan leiden, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Bij mij in de praktijk komen regelmatig koppels die hun relatie nog een laatste kans willen geven, zoals een vrouw van eind de dertig met haar toenmalige man. Tijdens de gesprekken kwamen ze tot het besluit dat het beter was om elk hun eigen weg te gaan, ondanks het mooie huis en de puberende zoon. De scheiding verliep moeizaam en de vrouw besloot regelmatig bij me langs te blijven komen. In die twee jaar dat ik haar nu zie, heeft ze me al drie nieuwe partners voorgesteld. Voor haar tienerzoon was dit allemaal zeer verwarrend. Waarom wachtte ze niet om haar ‘lovers of the moment’ aan hem voor te stellen?

Het spreekt voor zich dat de situatie veel spanningen met zich meebracht. Zij was zich hiervan bewust, maar gaf aan niet alleen te kunnen én willen leven. Na een eerste date bleef de man in kwestie vaak al meteen slapen, na een week was hij ‘de nieuwe grote liefde’, wat na enkele maanden niet meer het geval bleek. De laatste prins blijft nu al meer dan een jaar hangen en is erin geslaagd om haar en haar zoon wat stabiliteit en rust te geven. En hoewel ik dat erg fijn vind voor haar, vind ik het jammer dat ze nooit de tijd genomen heeft voor vragen als waarom het met haar ex-man tot een scheiding gekomen is en waar haar grote behoefte aan een nieuwe partner vandaan komt. Want dat is het voordeel van een samenleving waarin alles ‘snel snel snel’ moet gaan. Er is nauwelijks de tijd om na te denken of jezelf vragen te stellen. En zolang je niet te lang stilstaat bij de moeilijke dingen in je leven, kan je door blijven rennen. Het jammere is wel dat je hier later de prijs voor betaalt. En daar vrees ik voor bij alle mensen die zich laten meesleuren.

Beter is om je tijd te nemen om je verdriet te verwerken. Het is een cliché, maar je kan pas iemand gelukkig maken als je terug gelukkig met jezelf bent. Geloof me, er is niets mis met een tandje lager, ook op relationeel vlak.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 329, 13 september 2014

SHARE

Leave a Reply

Your email address will not be published.