Nina69

Je een week lang opsluiten. Wraak koesteren. Het ontkennen. Iedereen reageert anders op liefdesverdriet. Het wordt pas problematisch als je al die gevoelens voor jezelf houdt. Erover praten is een grote stap in het verwerkingsproces.

De laatste tijd begeleid ik steeds vaker singles die er niet zelf voor hebben gekozen om alleen te zijn en hun relatiebreuk niet verwerkt krijgen. Liefdesverdriet is van alle tijden. Maar dat mensen er ook specifiek hulp voor gaan zoeken, lijkt me relatief nieuw. Toch gebeurt het op grote schaal.

Net als bij de dood van iemand die belangrijk was in je leven moet je ook bij liefdesverdriet ongewild afscheid nemen van iemand die jou heel dierbaar was. Ook hier maak je een rouwproces door. Dat rouwproces gaat niet in een-twee-drie. De befaamde Zwitserse psychiater Elisabeth Kübler-Ross onderscheidde vijf fases: ontkenning, woede, onderhandelen, neerslachtigheid en uiteindelijk aanvaarding. Iedereen doorloopt deze fases op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. De ene blijft lang hangen in een bepaalde fase, de andere vervalt na een tijdje weer in een eerdere fase. Alles is mogelijk.

En dat maakt rouwen zo complex: ook al vinden we enkele wetmatigheden terug, het is en blijft een erg persoonlijk, moeilijk en grillig proces. En vaak sta je er alleen mee. Je moet zelf een manier vinden om met het verlies om te gaan, het een plaats te geven zodat je verder kunt met je leven. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Doorgaans gaat er veel tijd over het verwerken van een liefdesbreuk. Die tijd krijgen we meestal niet in onze snel-snel-maatschappij. Dat je het een maand of twee moeilijk hebt met het feit dat je partner is weggegaan, kunnen de meeste mensen nog wel begrijpen.

Maar langer? En dan nog krijg je vaak dooddoeners te horen als ‘Ach, je vindt wel iemand anders’ of ‘Iemand als hij ben je beter kwijt dan rijk.’ En hoewel dat ongetwijfeld klopt, heeft iemand met schrijnend liefdesverdriet daar niet veel aan. Die wil vooral zijn verhaal kwijt en gehoord worden. Zonder ‘oplossingen’ of oppervlakkig geneuzel te moeten aanhoren.

Veel mensen uit de omgeving voelen zich machteloos als ze te maken krijgen met iemand met liefdesverdriet. Veel kunnen ze niet doen, behalve er zijn. Maar meestal is dat genoeg. Uit angst om anderen lastig te vallen met hun verdriet en twijfels zwijgen veel gebroken harten echter en kroppen ze hun verdriet op. Dat is geen goed idee. Vandaar dat ze vroeg of laat bij mij belanden. Zo heb ik sinds anderhalf jaar Evi (37) in begeleiding. Ze was tien jaar samen met haar vriend toen hij het niet meer zag zitten. Twee weken later bleek dat hij al meer dan twee maanden een affaire had met een vriendin van Evi. Haar toekomstbeeld lag aan diggelen. Ze wist niet hoe ze alles verwerkt moest krijgen.

Tijdens de eerste tien gesprekken met mij vertelde ze steeds hetzelfde. Het deed haar deugd. Daarna kwamen de vragen: Waarom? Hoe lang? Komt het nog goed? En hoe? Vragen waar niemand een antwoord op had. Maar die ze toch wilde stellen. En bij mij kon én mocht dat. Ik wilde haar zo graag helpen, ervoor zorgen dat haar pijn wegging. Maar dat kon niet. Mijn luisterend oor was genoeg voor haar.

Dus, de volgende keer dat er een huilende vriendin bij jou op de stoep staat, laat je haar binnen. Je geeft haar een troostend kopje thee en een knuffel, en je luistert. Het zal haar deugd doen.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 322, 17 mei 2014

SHARE

Leave a Reply

Your email address will not be published.