Vroeger kreeg je een kindje, nu kies je voor een kindje. Dat is een heel verschil. Door onze maakbare maatschappij zijn we het gewend om meestal te krijgen wat we willen, en als dat niet meteen lukt, is dat frustrerend en pijnlijk.

Ik zie vaak koppels die proberen een kindje te krijgen of die zwanger zijn. Meer dan eens zit er een geboortekaartje van cliënten in mijn brievenbus. Ik vind het altijd een hele eer om het proces van proberen, zwanger raken en bevallen van dichtbij te mogen meemaken. Jammer genoeg ben ik er ook vaak getuige van dat het allemaal niet verloopt zoals gepland.

Eén koppel op zes kampt met vruchtbaarheidsproblemen. De oorzaken zijn uiteenlopend: we wachten langer, we hebben niet altijd een gezonde levensstijl, we hebben jobs die veel stress veroorzaken en bovenal: we verwachten dat het vanzelf zal gaan. Wanneer de knoop is doorgehakt, verwachten de meeste koppels dat een positieve zwangerschapstest niet lang op zich zal laten wachten. Soms loopt het anders. Hoe hard je ook je best doet, het lukt niet.

Momenteel zie ik een koppel dat vijf jaar samen is en al vier jaar probeert kinderen te krijgen. Ze zijn er snel aan begonnen omdat de vrouw tegen de veertig aanliep. En op die leeftijd laat je er maar beter niet te veel gras over groeien. Dus nam het stel nauwelijks de tijd om elkaar seksueel te leren kennen en stortten ze zich meteen op het verwekken van een liefdeskindje. Daarvoor werden meteen alle registers opengetrokken: de klassieke thermometer- en ovulatietesten om het moment van haar eisprong te bepalen, en om de twee dagen vrijen om hun kansen te verhogen. Elkaar verkennen en ontdekken in bed werd ingeruild voor seks op commando.

En iets moeten, dat is nooit goed. Zeker niet in bed. Door in de slaapkamer zo plichtmatig te werk te gaan, verdween er heel wat uit hun liefdesleven. Elkaar verleiden was niet meer nodig, er werd toch om de twee dagen gevreeën. Toen het koppel na een jaar nog niet in verwachting was, riepen ze medische hulp in. Al snel werd er begonnen met ivf. Ook dat leverde niets op. Het koppel heeft intussen vier vruchteloze pogingen achter de rug. Dat wil zeggen dat ze nog twee terugbetaalde pogingen te goed hebben. Maar ze hebben besloten die nog even op te sparen, omdat ze op adem willen komen. Omdat ze elkaar willen terugvinden, in en uit bed.

Want een groot risico van vruchtbaarheidsbehandelingen is dat ze een baby opleveren, maar dat je seksleven verdwenen is. En dat wil dit koppel vermijden. Hoe moeilijk het voor hen ook is, we hebben samen beslist hun pogingen tijdelijk te staken, minstens voor een half jaar. In die tijd zullen ze proberen elkaar en zichzelf opnieuw te ontdekken. Dat zal niet gemakkelijk zijn, omdat ze al lang niet meer stilstonden bij wat ze eigenlijk voelden. Dat is het moeilijke aan vruchtbaarheidsbehandelingen: uiteraard wil je alles doen wat de dokters je aanraden, maar het is zo’n zonde als seks daardoor iets louter klinisch wordt en de intimiteit uit jullie relatie verdwijnt. Als voorspel, samen douchen of orale seks er niet meer van komen omdat ze niet tot een baby leiden.

Daarom blijft het belangrijk om naast die doelgerichte seks ook aandacht te blijven schenken aan genot. Sowieso is overschakelen op ‘seks met een doel’ niet eenvoudig als je jaren hebt gevrijd voor het gevoel. Praat er samen over. Houd de schijn niet op om je partner te sparen. Want de kans is groot dat hij of zij hetzelfde voelt. Zoek samen uit hoe genot nog een plek kan vinden binnen jullie relatie.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 324, 31 mei 2014

No Comments

Mensen beslissen vaak heel vlug om van hun partner weg te gaan. Meer dan vroeger, durven vrouwen die stap te zetten omdat ze een pak onafhankelijker zijn. En ook daarna moet het vooruit gaan: liever een nieuwe relatie dan alles te verwerken.

Vroeger was een huwelijk ‘tot de dood ons scheidt’. Vandaag is dat eerder uitzondering dan regel. Niemand neemt de beslissing om zijn partner te verlaten van de ene dag op de andere. Maar dat die beslissing vaker en sneller wordt genomen is een feit. Dat komt voor een deel door de financiële onafhankelijkheid. Tegenwoordig heeft een vrouw haar eigen inkomen, bepaalt ze zelf waar ze gaat en staat en stapt ze dus ook makkelijker uit een huwelijk, waarna de jacht op een opvolger snel kan beginnen.

Hoe modern onze maatschappij ook is, ze is nog altijd afgesteld op koppels. Er is altijd iemand bij wie je terechtkan en die van je houdt. Je staat er niet alleen voor. Onbewust is dat wat we met zijn allen willen: ergens deel van uitmaken. Vandaar dat de meeste mensen na een scheiding niet al te lang bij de pakken blijven neerzitten. Maatschappelijk wordt dat ook nauwelijks getolereerd. Hoe langer hoe meer beginnen mensen zich daarnaar te gedragen. Als ze de tijd niet mogen nemen om te rouwen, waarom dan niet meteen op zoek naar een andere partner? Iemand die het leven iets lichter maakt. Iemand die je het gevoel geeft opnieuw de moeite waard te zijn.

Heel wat pas gescheiden mannen en vrouwen gooien zich al in het datinggebeuren nog voor de papieren ondertekend zijn, wat tot verwarrende situaties kan leiden, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Bij mij in de praktijk komen regelmatig koppels die hun relatie nog een laatste kans willen geven, zoals een vrouw van eind de dertig met haar toenmalige man. Tijdens de gesprekken kwamen ze tot het besluit dat het beter was om elk hun eigen weg te gaan, ondanks het mooie huis en de puberende zoon. De scheiding verliep moeizaam en de vrouw besloot regelmatig bij me langs te blijven komen. In die twee jaar dat ik haar nu zie, heeft ze me al drie nieuwe partners voorgesteld. Voor haar tienerzoon was dit allemaal zeer verwarrend. Waarom wachtte ze niet om haar ‘lovers of the moment’ aan hem voor te stellen?

Het spreekt voor zich dat de situatie veel spanningen met zich meebracht. Zij was zich hiervan bewust, maar gaf aan niet alleen te kunnen én willen leven. Na een eerste date bleef de man in kwestie vaak al meteen slapen, na een week was hij ‘de nieuwe grote liefde’, wat na enkele maanden niet meer het geval bleek. De laatste prins blijft nu al meer dan een jaar hangen en is erin geslaagd om haar en haar zoon wat stabiliteit en rust te geven. En hoewel ik dat erg fijn vind voor haar, vind ik het jammer dat ze nooit de tijd genomen heeft voor vragen als waarom het met haar ex-man tot een scheiding gekomen is en waar haar grote behoefte aan een nieuwe partner vandaan komt. Want dat is het voordeel van een samenleving waarin alles ‘snel snel snel’ moet gaan. Er is nauwelijks de tijd om na te denken of jezelf vragen te stellen. En zolang je niet te lang stilstaat bij de moeilijke dingen in je leven, kan je door blijven rennen. Het jammere is wel dat je hier later de prijs voor betaalt. En daar vrees ik voor bij alle mensen die zich laten meesleuren.

Beter is om je tijd te nemen om je verdriet te verwerken. Het is een cliché, maar je kan pas iemand gelukkig maken als je terug gelukkig met jezelf bent. Geloof me, er is niets mis met een tandje lager, ook op relationeel vlak.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 329, 13 september 2014

No Comments

Het is zomer en je hebt veel plannen. In een zonnig land zullen al je zorgen verdwijnen. Je kinderen zullen gedwee aan ijsjes likken en met je partner zal je de beste seks ooit hebben, zodat jullie er weer een tijdje tegen kunnen. Realistisch? Niet echt. Probeer de passie het hele jaar aan te wakkeren, anders wordt de druk te groot.

Iedereen heeft verwachtingen over de vakantie. Ze mogen dan niet echt realistisch zijn, ze bestaan wel. Maar vaak worden ze niet uitgesproken. In de zomer is het in mijn praktijk vaak erg rustig. Mensen willen

even hun verstand op nul zetten en niet stilstaan bij problemen. Dus komen ze niet naar mij, want daar worden ze met de neus op de feiten gedrukt. Na de vakantie volgt meestal een toevloed van nieuwe cliënten. Want veel hooggespannen verwachtingen werden niet ingelost. En dat leidt tot teleurstelling.

Neem nu Inge (36) en Koen (38). Ze waren al jaren een koppel, maar de jongste tijd ging het er steeds minder passioneel aan toe. Gelukkig hadden ze liefst drie tripjes op het programma staan. Die moesten ervoor zorgen dat de vlam weer in de pan sloeg. Jammer genoeg was dat niet het geval. Hun seksleven bleef bedroevend. Het veranderen van omgeving zorgde niet voor het verhoopte resultaat. Daar had Inge wel op gerekend. Want als het niet op vakantie gebeurde, waar dan wel? Ze kon zich geen ander moment voorstellen waarop ze er samen in konden slagen hun zorgen achter zich te laten. Tijdens ons gesprek werd al snel duidelijk dat Inge en Koen zich te afhankelijk en passief opstelden: de hogere temperaturen moesten voor meer passie zorgen.

Tja, dat is natuurlijk iets wat je niet zelf in de hand hebt. Passie is niet iets wat je zomaar overkomt, zeker niet wanneer je al jaren samen bent. Dan moet je ze zelf creëren en zelfs manipuleren. Alleen het buitenland opzoeken volstaat niet. Het kan natuurlijk wel helpen, maar er zijn nog andere zaken die je elke dag van het jaar kunt doen. Dat maakt een groot verschil, want als je verwacht dat die éne week een passieloos jaar compenseert, is het gedoemd om te mislukken. Dat was voor Koenraad erg herkenbaar. Hij wist dat hij op vakantie zou moeten presteren, en dat verlamde hem. Faalangst stak de kop op, en daar kon het prachtigste vakantieresort niet tegenop. Daarom is het beter dat je je seksleven ook tijdens het jaar laat floreren.

Meer passie op een doordeweekse dag begint vaak bij qualitytime samen. Met zijn tweetjes, zonder kinderen of andere koppels. Zonder je daar schuldig over te voelen of aan het huishouden te denken. Een investering in jullie relatie is namelijk ook een investering in jezelf en in jullie gezin. Belangrijk, dus. De zomer is het uitgelezen moment om met deze nieuwe gewoonte te starten. Wanneer het mooi weer is, gaat alles namelijk gemakkelijker. Er is dan zoveel te beleven dat thuisblijven quasi onmogelijk is. Ga naar dat festivalletje waar jullie elkaar hebben leren kennen. Doe samen een terrasje of houd een picknick in het bos. Laat de tv ’s avonds uit en geniet in de tuin van de laatste uren zon.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je op vakantie geen extra inspanning mag doen. Stop daarom niet alleen die sexy bikini in je koffer, maar ook een fijne massageolie. Of dat speciale glijmiddel dat je al zo lang wilt proberen. En wat dacht je van een erotisch spel? Kwestie van die optimale sfeer in het buitenland zo goed mogelijk te benutten!

Door Kaat Bollen

Uit Nina 326, 21 juni 2014

No Comments

Vroeger kreeg je een kindje, nu kies je voor een kindje. Dat is een heel verschil. Door onze maakbare maatschappij zijn we het gewend om meestal te krijgen wat we willen, en als dat niet meteen lukt, is dat frustrerend en pijnlijk.

Ik zie vaak koppels die proberen een kindje te krijgen of die zwanger zijn. Meer dan eens zit er een geboortekaartje van cliënten in mijn brievenbus. Ik vind het altijd een hele eer om het proces van proberen, zwanger raken en bevallen van dichtbij te mogen meemaken. Jammer genoeg ben ik er ook vaak getuige van dat het allemaal niet verloopt zoals gepland.

Eén koppel op zes kampt met vruchtbaarheidsproblemen. De oorzaken zijn uiteenlopend: we wachten langer, we hebben niet altijd een gezonde levensstijl, we hebben jobs die veel stress veroorzaken en bovenal: we verwachten dat het vanzelf zal gaan. Wanneer de knoop is doorgehakt, verwachten de meeste koppels dat een positieve zwangerschapstest niet lang op zich zal laten wachten. Soms loopt het anders. Hoe hard je ook je best doet, het lukt niet.

Momenteel zie ik een koppel dat vijf jaar samen is en al vier jaar probeert kinderen te krijgen. Ze zijn er snel aan begonnen omdat de vrouw tegen de veertig aanliep. En op die leeftijd laat je er maar beter niet te veel gras over groeien. Dus nam het stel nauwelijks de tijd om elkaar seksueel te leren kennen en stortten ze zich meteen op het verwekken van een liefdeskindje. Daarvoor werden meteen alle registers opengetrokken: de klassieke thermometer- en ovulatietesten om het moment van haar eisprong te bepalen, en om de twee dagen vrijen om hun kansen te verhogen. Elkaar verkennen en ontdekken in bed werd ingeruild voor seks op commando.

En iets moeten, dat is nooit goed. Zeker niet in bed. Door in de slaapkamer zo plichtmatig te werk te gaan, verdween er heel wat uit hun liefdesleven. Elkaar verleiden was niet meer nodig, er werd toch om de twee dagen gevreeën. Toen het koppel na een jaar nog niet in verwachting was, riepen ze medische hulp in. Al snel werd er begonnen met ivf. Ook dat leverde niets op. Het koppel heeft intussen vier vruchteloze pogingen achter de rug. Dat wil zeggen dat ze nog twee terugbetaalde pogingen te goed hebben. Maar ze hebben besloten die nog even op te sparen, omdat ze op adem willen komen. Omdat ze elkaar willen terugvinden, in en uit bed.

Want een groot risico van vruchtbaarheidsbehandelingen is dat ze een baby opleveren, maar dat je seksleven verdwenen is. En dat wil dit koppel vermijden. Hoe moeilijk het voor hen ook is, we hebben samen beslist hun pogingen tijdelijk te staken, minstens voor een half jaar. In die tijd zullen ze proberen elkaar en zichzelf opnieuw te ontdekken. Dat zal niet gemakkelijk zijn, omdat ze al lang niet meer stilstonden bij wat ze eigenlijk voelden. Dat is het moeilijke aan vruchtbaarheidsbehandelingen: uiteraard wil je alles doen wat de dokters je aanraden, maar het is zo’n zonde als seks daardoor iets louter klinisch wordt en de intimiteit uit jullie relatie verdwijnt. Als voorspel, samen douchen of orale seks er niet meer van komen omdat ze niet tot een baby leiden.

Daarom blijft het belangrijk om naast die doelgerichte seks ook aandacht te blijven schenken aan genot. Sowieso is overschakelen op ‘seks met een doel’ niet eenvoudig als je jaren hebt gevrijd voor het gevoel. Praat er samen over. Houd de schijn niet op om je partner te sparen. Want de kans is groot dat hij of zij hetzelfde voelt. Zoek samen uit hoe genot nog een plek kan vinden binnen jullie relatie.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 324, 31 mei 2014

No Comments

Je een week lang opsluiten. Wraak koesteren. Het ontkennen. Iedereen reageert anders op liefdesverdriet. Het wordt pas problematisch als je al die gevoelens voor jezelf houdt. Erover praten is een grote stap in het verwerkingsproces.

De laatste tijd begeleid ik steeds vaker singles die er niet zelf voor hebben gekozen om alleen te zijn en hun relatiebreuk niet verwerkt krijgen. Liefdesverdriet is van alle tijden. Maar dat mensen er ook specifiek hulp voor gaan zoeken, lijkt me relatief nieuw. Toch gebeurt het op grote schaal.

Net als bij de dood van iemand die belangrijk was in je leven moet je ook bij liefdesverdriet ongewild afscheid nemen van iemand die jou heel dierbaar was. Ook hier maak je een rouwproces door. Dat rouwproces gaat niet in een-twee-drie. De befaamde Zwitserse psychiater Elisabeth Kübler-Ross onderscheidde vijf fases: ontkenning, woede, onderhandelen, neerslachtigheid en uiteindelijk aanvaarding. Iedereen doorloopt deze fases op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. De ene blijft lang hangen in een bepaalde fase, de andere vervalt na een tijdje weer in een eerdere fase. Alles is mogelijk.

En dat maakt rouwen zo complex: ook al vinden we enkele wetmatigheden terug, het is en blijft een erg persoonlijk, moeilijk en grillig proces. En vaak sta je er alleen mee. Je moet zelf een manier vinden om met het verlies om te gaan, het een plaats te geven zodat je verder kunt met je leven. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Doorgaans gaat er veel tijd over het verwerken van een liefdesbreuk. Die tijd krijgen we meestal niet in onze snel-snel-maatschappij. Dat je het een maand of twee moeilijk hebt met het feit dat je partner is weggegaan, kunnen de meeste mensen nog wel begrijpen.

Maar langer? En dan nog krijg je vaak dooddoeners te horen als ‘Ach, je vindt wel iemand anders’ of ‘Iemand als hij ben je beter kwijt dan rijk.’ En hoewel dat ongetwijfeld klopt, heeft iemand met schrijnend liefdesverdriet daar niet veel aan. Die wil vooral zijn verhaal kwijt en gehoord worden. Zonder ‘oplossingen’ of oppervlakkig geneuzel te moeten aanhoren.

Veel mensen uit de omgeving voelen zich machteloos als ze te maken krijgen met iemand met liefdesverdriet. Veel kunnen ze niet doen, behalve er zijn. Maar meestal is dat genoeg. Uit angst om anderen lastig te vallen met hun verdriet en twijfels zwijgen veel gebroken harten echter en kroppen ze hun verdriet op. Dat is geen goed idee. Vandaar dat ze vroeg of laat bij mij belanden. Zo heb ik sinds anderhalf jaar Evi (37) in begeleiding. Ze was tien jaar samen met haar vriend toen hij het niet meer zag zitten. Twee weken later bleek dat hij al meer dan twee maanden een affaire had met een vriendin van Evi. Haar toekomstbeeld lag aan diggelen. Ze wist niet hoe ze alles verwerkt moest krijgen.

Tijdens de eerste tien gesprekken met mij vertelde ze steeds hetzelfde. Het deed haar deugd. Daarna kwamen de vragen: Waarom? Hoe lang? Komt het nog goed? En hoe? Vragen waar niemand een antwoord op had. Maar die ze toch wilde stellen. En bij mij kon én mocht dat. Ik wilde haar zo graag helpen, ervoor zorgen dat haar pijn wegging. Maar dat kon niet. Mijn luisterend oor was genoeg voor haar.

Dus, de volgende keer dat er een huilende vriendin bij jou op de stoep staat, laat je haar binnen. Je geeft haar een troostend kopje thee en een knuffel, en je luistert. Het zal haar deugd doen.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 322, 17 mei 2014

No Comments

Een vaak gehoorde klacht over de jeugd van tegenwoordig is dat ze steeds losbandiger wordt. Kijk maar naar al die seks in muziekclips! Dat kan toch niet goed zijn voor de ontwikkeling? Ik word altijd erg moe van zulke boutades.

Volgens mij is het helemaal nog niet zo erg gesteld met de jeugd van tegenwoordig. In mijn ervaring wordt de jeugd zelfs preutser. En ook recent onderzoek (bijvoorbeeld van de Amerikaan Lawrence Finer) geeft aan dat de jeugd net minder en veiliger seks heeft. En die laatste evolutie kan ik alleen maar toejuichen! Preutsheid is een ander verhaal. Soms vraag ik me af of de balans niet te veel naar de andere kant is doorgeslagen. Wordt de jeugd niet té preuts? Het klopt dat men voor de buitenwereld heel ruimdenkend is over seks. Alles mag en moet bijna. Een gesprek op café is niet compleet als er niet over seks gepraat wordt. Maar in de slaapkamer blijft er van die stoerheid en open geest vaak bitter weinig over.

De meeste vrouwen die ik individueel begeleid, zoeken hulp omdat ze ‘niet van seks houden’. Dat zorgt uiteraard voor problemen in een relatie, want de meeste mannen willen en verwachten wel af en toe een stevige vrijpartij. En het is ook vaak door en voor hun teleurgestelde en gefrustreerde mannen dat deze vrouwen uiteindelijk hulp bij mij zoeken. Op zich is dat al jammer: je moet toch vooral fijne seks willen voor jezelf, en niet enkel voor je partner. Vandaar dat ik met hen ook altijd naga wanneer ze seks wel leuk vinden, wat hen opwindt, hoe ze het liefst worden aangeraakt… En daar zitten ze vaak vast.

Onlangs ontving ik Lieselotte (19) in mijn praktijk. Ze was twee jaar samen met haar vriend en nog steeds dolverliefd. Al slaagde hij er niet in om haar een orgasme te laten beleven. Na het relatie- en seksverleden van Lieselotte overlopen te hebben, kwamen we uiteindelijk aan bij masturberen. En net zoals veel vrouwen en jonge meisjes verslikte Lieselotte zich bijna toen ik het woord durfde uit te spreken. Masturberen bij vrouwen blijft een groot taboe. Veel jonge meisjes weten ontzettend veel manieren om hun partner te plezieren en zetten zijn orgasme centraal. Hoe ze zichzelf moeten verwennen, weten ze vaak niet. En willen ze vaak ook niet weten. Als het over hun eigen lichaam gaat, zijn jonge meisjes niet alleen heel onzeker, maar ook erg preuts. Ik zie nog zo vaak dat meisjes het not done vinden om zichzelf te verwennen. Jammer, want ik ben een fervente fan van soloseks! Op die manier leer je je lichaam goed kennen, ontdek je wat je lekker vindt en hoeveel plezier je lichaam je kan geven. Bovendien is het de kortste weg naar een complexloos orgasme. Wat wil je nog meer?

Lieselotte wou op dat moment vooral ontsnappen, denk ik. Want masturberen was iets wat ze zelden deed. En enkel met een seksspeeltje. Want ze vond het wel heel vies om zichzelf ‘daar’ aan te raken met haar vingers. Het enige moment waarop ze dat deed, was wanneer ze een tampon inbracht. Logisch dus dat ze er ook niet van kon genieten als haar vriend haar vingerde of verder ging. Ze was zo gefocust op de walging die hij vast moest voelen, dat ze niet kon openstaan voor genot. Lieselotte is nu dus, op seksuologisch voorschrift, aan het masturberen geslagen. En eigenlijk is dat iets wat vrouwen, vooral jonge vrouwen, meer zouden moeten doen: met zichzelf spelen en daarvan genieten. Op die manier zit er vast nog een happy end in voor de jeugd van tegenwoordig!

Door Kaat Bollen

Uit Nina 319, 26 april 2014

No Comments

Een relatie een tweede kans geven is niet gemakkelijk. Je sleept niet alleen individuele bagage mee, want die heb je altijd wel. Vaak zijn er littekens ontstaan tussen jullie en het is net de kunst om die met de mantel der liefde te bedekken.

Vertrouwenskwesties zijn het prototypische voorbeeld van een oud zeer dat een succesvolle herkansing in de weg kan staan. Vaak denken mensen dat ze iets naast zich kunnen neerleggen, maar hebben ze er (onbewust) toch last van. Eerlijkheid en open communicatie zijn hierbij heel belangrijk. Spreek daarom uit waar je het moeilijk mee hebt. Dat moet je altijd doen, maar in een tweedekansrelatie is het zo mogelijk nóg belangrijker.

Een voorbeeld hiervan zijn Ivo (42) en Mirjam (40), ooit high school sweethearts en elkaars eerste grote liefde. Samen hadden ze vele primeurs beleefd, niet alleen hun verliefdheid en relatie, er was ook de eerste kennismaking met de schoonouders, de eerste keer intimiteit ontdekken, de eerste keer seks. Dit zorgde voor een diepe verbondenheid maar Mirjam ging in een andere stad studeren en de verlokkingen waren voor beiden te groot. Twee jaar geleden vonden ze elkaar terug via Facebook. Mirjam had intussen twee kinderen uit een misgelopen huwelijk, Ivo was vrijgezel gebleven. Beiden hadden ze elkaar niet uit het hoofd kunnen zetten en de liefde laaide terug op. Ze hadden verwacht dat de relatie nu een stuk beter zou gaan, want ze waren allebei volwassen, hadden levenservaring en waren dankbaar voor deze tweede kans. Toch verliep hun parcours niet zonder slag of stoot. Zo bleek dat de relatie twintig jaar geleden was foutgelopen omdat hij haar ontrouw was geweest met een kotgenote. Zij kon dit nu in perspectief plaatsen, maar het bleef moeilijk om hem te vertrouwen.

Het feit dat een relatie al eens misgelopen is, geeft aan dat er valkuilen zijn waar jullie allebei rekening mee dienen te houden. Dat ex-partners elkaar terugvinden wil wat zeggen, maar dat ze elkaar ooit verloren zijn ook. Wees dus nooit te naïef als je een ex een nieuwe kans geeft en opnieuw toelaat. Een relatie nieuw leven inblazen zal meer moeite en energie vragen dan een nieuwe relatie. Dat kan absoluut de moeite waard zijn, maar gemakkelijk is het zelden.

Laat het verleden rusten, wat geweest is, is geweest. Vooraleer je terug met een ex in zee gaat, wees eerst en vooral eerlijk met jezelf. Ben je bereid en in staat om de spons over het verleden te halen? En zo ja, wat heb je daar dan voor nodig? Durf je behoeftes op dit vlak uit te spreken tegen je partner. Zo was het voor Mirjam erg belangrijk dat Ivo om te beginnen zijn spijt uitdrukte voor zijn bedrog. Eens hij zich verontschuldigd had voor zijn misstap, was de eerste stap gezet. Toch vond ze het belangrijk dat hij liet weten waar hij was en dat hij zijn liefde regelmatig uitsprak. Zo kreeg ze geleidelijk aan meer vertrouwen en al had ze het nog bij momenten moeilijk, het koppel kon erover praten zonder verwijten.

Allebei het verleden in het verleden kunnen laten, zowel negatief als positief, is een basisvoorwaarde voor het slagen van een gerecycleerde relatie. Koppels die er nog eens voor gaan omdat het vroeger zo fantastisch was, terwijl enkel herinneringen hen nog samenhouden, zijn geen goed idee. Een relatie moet je naar waarde schatten door te kijken naar wat ze je hier en nu brengt zonder oude koeien of geromantiseerde herinneringen.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 349, 21 februari 2015

No Comments

Hoe seksueel bevrijd we ook zeggen te zijn, er blijven taboes bestaan. Kleine dagdagelijkse feitjes waarvan we beweren dat we er geen probleem mee hebben, maar waar toch niet over gepraat wordt. Denk maar aan masturbatie bij vrouwen, weinig seksuele appetijt als man of nog maagd zijn op latere leeftijd.

De schrik voor sociale veroordeling en de gevoelens van schaamte zijn de voornaamste redenen om de lippen stijf op elkaar te houden. Logisch dat die twee redenen het meest naar voor komen, want het is net die (onuitgesproken) veroordeling die ervoor zorgt dat men zich gaat schamen. We willen immers allemaal zo graag bij de groep horen. Als we het gevoel hebben dat we een uitzondering zijn, zwijgen we. Wat uiteraard gevolgen heeft op het beeld dat we krijgen: veel vrouwen masturberen wel, maar praten er niet over waardoor het aantal vrouwen dat met zichzelf speelt onderschat wordt en we ons zo toch weer een uitzondering gaan voelen. Zo zijn er ook veel mannen die na een werkdag wel eens geen zin hebben, maar daar wordt onder maten met geen woord over gerept op café.

En net hetzelfde geldt voor dat maagd zijn op latere leeftijd: je hoort immers vooral de mensen die wel al seks hebben gehad. Ongeveer de helft van de jongeren heeft op 17 à 18-jarige leeftijd seks gehad. Dat geeft aan dat er ook veel jongeren zijn die het op die leeftijd nog niet gedaan hebben. En ook bij de twintigers vinden we nog genoeg mensen terug die onbeschreven zijn. Hoe langer het maagd zijn duurt, hoe meer deze mensen zich dit gaan aantrekken. Ze voelen zich met de dag abnormaler worden en lijden hier vaak onder. Vaak staan veel twijfels hen hierbij in de weg: wat zou een partner van hen vinden als hij of zij hoort dat zijn of haar nieuw lief nog maagd is? Amoureuze contacten komen door deze gedachten al snel onder druk te staan. Ik merk dat er zelfs mensen zijn die zich voor deze reden terugtrekken uit het datinggebeuren.

Natuurlijk kan je ook anders omgaan met je maagd zijn: menig man die ik zie, heeft zijn maagdelijkheid verloren bij een meisje van lichte zeden. Meestal draaide dat op een illusie uit, want het ging snel, er werd niet of weinig naar iets toegewerkt en voor ze het goed en wel beseften, was het alweer afgelopen. De mannen bleven vaak even onbeholpen naar vrouwen toe, ook al waren ze dan puur technisch gezien geen maagd meer.

Het is jammer dat die sociale druk zoveel effect op jongeren kan hebben. Alsof ze het niet al moeilijk genoeg hebben met hun seksualiteit. Bovendien blijft die seksuele druk ook in hun volwassen leven aanwezig. Het meest stereotiepe voorbeeld is uiteraard die twee keer per week dat men schijnbaar gemiddeld vrijt. Niets is minder waar, zo blijkt uit onderzoek, maar toch voelen veel mensen zich abnormaal als ze deze cijfers niet halen.

Je kan je best zo weinig mogelijk aantrekken van deze sociale verwachtingen. Uiteindelijk lig je maar met twee personen in bed: met jezelf en met je partner. Door jullie twijfels en onzekerheden met elkaar te bespreken, kunnen jullie samen op zoek gaan naar een seksleven dat perfect bij jullie past. En wat de rest van de wereld daarover denkt, kan jullie dan worst wezen.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 347, 7 februari 2015

No Comments

Veel mensen zijn verleerd om hun intuïtie te volgen en onderdrukken hun instinct terwijl we ons aanvoelen niet voor niets hebben. Je intuïtie is je innerlijke raadgever die je door het mijnenveld van onbegrijpelijke zaken kan loodsen, de liefde op kop.

Vaak geeft je intuïtie jou als een soort boodschappertje nieuws door waar je nog niet klaar voor bent. Dingen die je hart aanvoelt, maar die je hoofd nog niet wil horen. Als het daarop aankomt, is het een kwestie van je buikgevoel te durven volgen. Zeker de liefde is niet logisch te verklaren of rationeel te vatten. Zo was er een vrouw van in de dertig die er achterkwam dat haar man een affaire had met een andere man. Eerst beweerde ze nog dat ze dit nooit van haar echtgenoot had verwacht, maar daarna moest ze toegeven dat er in het verleden toch al veel signalen waren. Meer dan genoeg signalen misschien, maar zij vond er telkens een uitvlucht voor. Zo keek hij meer naar mannen dan zij.

Irena hield zichzelf voor dat hij dit deed om de concurrentie te bekijken. Ook had ze weleens homoporno op zijn pc gezien, dat kwam vast omdat hij in zijn experimentele fase was. De erotische getinte sms’jes naar een oude schoolkameraad had ze onder dezelfde noemer geplaatst. Af en toe was het door haar hoofd geflitst dat Sam biseksueel kon zijn. Maar ze had haar intuïtie gesust en het laten rusten. Zolang ze het niet ter sprake bracht, moesten ze er als koppel niets mee, dat leek haar comfortabeler. Tot het moment dat de affaire uitkwam en er wel over gepraat móést worden. Toen kon ze zichzelf wel voor de kop slaan dat ze niet eerder geluisterd had naar haar intuïtie.

Deze situatie gaat op voor veel mensen die vermoeden dat hun partner vreemdgaat. Vaak zijn er signalen genoeg: ineens verstopt hij zijn gsm, mag je zijn rekening niet meer zien. Hij werkt heel lang over of vertelt niets meer over het werk, hij klikt zijn computerschermen weg als je langsloopt, is wat minder lief of juist opvallend liever. Dat zijn allemaal zaken die vaak alarmbellen doen afgaan. Maar wat dan? Vaak is het moeilijk om die gevoelens te verwoorden naar je partner. Je wil geen slapende honden wakker maken. Of je wil niet dat hij kwaad wordt en dat je de sfeer tussen jullie verpest. Of je wil niet dat hij de zaken omdraait en jou gaat beschuldigen. ‘Je controleert mij, dus?’ Dat zijn mogelijke redenen waardoor je vaak niks zegt.

Toch merk ik dat dit gevoel, ook al blijft het onuitgesproken, veel invloed heeft. Een vrouw die vermoedt dat haar man vreemdgaat is vaak een stuk geremder. Durft minder, voelt zich slechter in haar vel. Je letterlijk en figuurlijk blootgeven aan iemand die je niet vertrouwt is erg moeilijk.

Wees daarom eerlijk met jezelf. Erken dat je intuïtie je iets probeert te vertellen. Uiteraard moet je hier voor open staan. Dat houdt in dat je af en toe tijd moet maken om stil te worden zodat je kán luisteren naar je intuïtie. Wanneer je steeds maar doorrent zonder de dingen in vraag te stellen, is er geen plaats voor je buikgevoel. Maak hier bewust plaats voor en ga af en toe eens op de rem staan. Een wandeling in de natuur is een goed begin. En wanneer je intuïtie dan tot je doordringt, ga dan na wat je ermee wil doen. Wees ook eerlijk tegen je partner. Als jij met vermoedens of angsten rondloopt, gaan die sowieso invloed hebben op jou en op jullie relatie. Spreek je gevoel uit. Op die manier kan je tenminste verder.

Door Kaat Bollen

Uit Nina 345, 24 januari 2015

No Comments

We geven het niet graag toe, want we zijn toch lekker met z’n allen ‘o zo modern’ maar er leven nog een hoop clichés en stereotypes over mannen en vrouwen in onze hoofden. Hij is de jager, zij de prooi. Maar dat rollenpatroon is al lang achterhaald.

Laatst betrapte ik me er zelf op. Lisa (42) en Bas (38) kwamen bij mij op bezoek omdat hun seksleven in het slop zat. Bas had meer zin dan Lisa en dit frustreerde hem heel erg. Gedurende verschillende gesprekken gingen we op zoek naar hoe we de goesting bij Lisa konden vergroten. Ik haalde naar goede gewoonte aan dat voorspel erg belangrijk is, dat veel vrouwen opgewarmd moeten worden voor ze echt in de mood zijn. Waarop Lisa zei dat dat net het probleem was. Dat zij al dat lief en zacht gedoe maar niks vond. De penetratie zelf vond ze zalig, maar dat gefriemel op voorhand was voor haar overbodig en zelfs ergerlijk. Daar stond ik wel even van te kijken. Want normaal kunnen vrouwen niet genoeg krijgen van het voorspel en ligt het onder meer hieraan dat er niet vaak verder gegaan wordt.

Eigenlijk had het me niet zo mogen verbazen: veel vrouwen houden van wat spannende, iets hardere seks. Anders was Fifty Shades of Grey nooit zo een succes. En niet voor niets: het spreekt een kant in vrouwen aan die in het dagelijkse leven misschien te weinig aangesproken wordt. De schuld daarvan volledig afschuiven op de mannen is te gemakkelijk. Vaak heb je dit als vrouw ook in de hand. Door het feminisme zijn mannen tegenwoordig zo goed afgericht dat ze ons tot in de slaapkamer met het gepaste respect behandelen. Maar het één hoeft het ander niet uit te sluiten. Respect staat niet gelijk aan tamheid. Anders wordt alles in bed lief en zacht en dat kan op den duur ook slaapverwekkend worden.

Een dergelijke situatie zag ik bij Suzy (29) en Rob (32). Na de geboorte van hun twee kindjes was er van een seksleven nog nauwelijks sprake. Ik stuurde ze dus op date, en dat was een succes! Na het dineetje in het restaurant waren ze een duister steegje ingedoken waar ze passioneel waren beginnen zoenen en er zelfs wat hand-en-spandiensten werden uitgewisseld. Rob was over dit alles erg verbaasd. Hij had toch het beeld van Suzy als een braaf, onschuldig meisje. Een meisje dat hij steeds moest overtuigen tot seks. Aan iets gewaagdere seks durfde hij niet eens te denken. Maar blijkbaar stond zijn brave Suzy daar toch voor open. Ze gaf toe dat ze opgewonden werd van spanning, maar dat had ze nooit durven zeggen tegen Rob, uit schrik dat zijn beeld van haar zou veranderen.

De fout die Suzy en Rob maakten, komt veel voor. We worden immers opgevoed met de gedachte dat vrouwen passief zijn in bed. Dat ze toch vooral voor het plezier van hun man seks hebben. Er zijn uiteraard vrouwen voor wie dit passieve beeld opgaat, maar dat is zeker niet altijd zo. Tegenwoordig nemen vrouwen meer en meer hun seksualiteit in handen. Hierdoor ontdekken ze wat ze lekker vinden, ook wanneer dat geen standaard huis-tuin-en-keukenseks is. De beste manier om dit te ontdekken, is gewoon door het uit te proberen. Verlaat het geëffende pad en ga bijvoorbeeld op zoek naar een ongebruikelijk plekje of haal er eens een speeltje bij. En mannen, denk niet zomaar dat je vrouw geschokt gaat zijn als je wat initiatief neemt. Tegen je verwachting in zou ze wel eens heel enthousiast kunnen reageren …

Door Kaat Bollen

Uit Nina 343, 10 januari 2015

No Comments